Opnieuw brengt de zuiderwind Carel’s bandoneón en Juan Pablo’s piano samen. Uit het warme Argentinië nemen ze niet alleeen haar heerlijke tango mee, die de enorme havenstad Buenos Aires weerspiegelt, maar ook de folkloremuziek van het uitgestrekte binnenland, van de pampa’s tot en met de bergen van de Andes: zamba, chacarera, cueca, chamamé en milonga campera.
Hoe druk we hier zijn, lijkt men zich in Zuid-Amerika minder zorgen te maken over morgen, mañana: ‘Laten we vandaag leven, morgen hebben we de tijd om te rusten en onze belastingen te betalen.’
De enige wezens die nooit letten op het tikken van de klok zijn jonge kinderen en dieren; zij leven in het nu – verleden en toekomst doen er niet toe. En dat is waar de muziek erbij komt: muziek maken is als spelen met tijd. Alleen het nu telt, leef dit moment. Dus laten we eens diep ademhalen en laat onze muziek je meenemen door tijd en ruimte. Zo vrij als een vogel, die van de hoge bergtoppen naar de diepe valleien zweeft, van de pampa’s naar de oceaan.